Vakantie in de Bush Bush

25 oktober, 2006

We hebben net een week bushbush achter de rug en gaan zo vliegen naar Kaapstad. Hier alvast een voorproefje! Het is hier heerlijk!

 

Dit is Savannah de Chita!

 

Moe nie worrie nie!!!

16 oktober, 2006

Bijna is het zover en ga ik op vakantie met mams, paps, Mark en Rolf en is ons gezinnetje weer voor eventjes compleet. Soms is het best een raar idee dat ik mijn familie en vrienden heb achtergelaten om ergens anders te gaan wonen. Maar als ik kijk naar wat ik hier allemaal doe en nog ga doen, weet ik dat het allemaal de moeite waard is. Ik heb afgelopen week best zware tijden doorgemaakt, maar steeds als ik iets moeilijks meemaak merk ik dat God me zegent met iets kleins wat me weer energie geeft om door te gaan. Datzelfde gebeurde dus afgelopen week. Hier mijn week in een notendop.

  
Op de Rainbowschool was het de hele week volle bak. Ik ben met Inge druk bezig geweest om een planbord te maken om eerst structuur in de dagen aan te brengen. Dat gaat nog een heel karwei worden, want teacher Lizzie was er in eerste instantie niet super enthousiast over. En als zij mijn plan met het planbord niet iedere dag consequent gaat toepassen, valt alles in duigen. Daar probeer ik maar niet aan te denken en probeer tot het zover is alles zo goed mogelijk voor te bereiden en alles op papier te zetten.


Ik ben verder gegaan met het dove meisje Elerise. Ze is nu bezig met het automatiseren van de getallen 7 t/m 10. Verder heb ik haar geleerd sommen te maken. Dus ze kan nu al zelfstandig sommen t/m 5 maken met behulp van blokjes. Super cool is dat en ik ben ook onwijs trots op haar. En dat is zij ook op haar zelf! Met Israel ging het deze week een stuk minder. Zijn gedrag is bijna niet te handelen. Hij schreeuwt vaak dat hij en iedereen hier dom is en dat hij liever dood wil. Hij dood zo hard mogelijk zijn best om ook de andere kinderen zich zo ongelukkig mogelijk te laten voelen. Soms is het heel moeilijk om hem niet naar huis te sturen, omdat hij zo gemeen en onhandelbaar is. Maar dan denk ik al snel aan wat hij allemaal mee heeft moeten maken. Geen vader meer geen moeder meer… Hij moet zorgen voor het baby’tje van zijn tante… Verschrikkelijk allemaal, maar dat maakt de sfeer op de Rainbow ook niet erg positief. Dinsdag was zijn gedrag zo erg dat ik het echt even niet meer zag zitten. Toen ook nog een keer Jannie me in mijn borst kneep n erom lachte had ik het helemaal niet meer. Ik barste echt even in huilen uit toen ik merkte hoe rot dat me deed voelen. Natuurlijk ben ik en de teacher boos op hem geworden. Maar als ik dan hoor hoeveel Jannie zelf ook heeft meegemaakt… Verkracht door een groep jongens en half dood in de duinen achtergelaten… Ik weet dat het misschien te hard is om op mijn site te zetten, maar het is de realiteit hier. En nu doet Jannie dit ook bij andere meisjes. Zo moeilijk is dat… Als ik hem uitzwaai na school “Zie je morre Jannie!” Wie weet hoeveel slachtoffers hij maakt. Als ik me al bij zo iets kleins zo rot voelde… Gelukkig was Astrid er waar ik mijn verhaal bij kwijt kon en even kon uithuilen. Wat ook erg mooi was is dat Ayabonga (een kind met het downsyndroom) het meteen aanvoelde hoe ik me voelde. Hij kwam meteen naast me zitten en overvloeide mij met knuffels. Het was alsof God zij dat het goed was dat ik me zo voelde en dat ie me gewoon troostte met zijn liefde.


Donderdag heb ik weer geholpen in de special class van de J-Bay primary school. Erlien een meisje wat ook bij ons op de Naschoolse opvang zit kwam een half uur te laat en zag er behoorlijk slecht uit. Ze lag half over haar tafel en ben meteen naar haar tegegaan. Het bleek dat ze ongeveer 24 uur niet meer had gegeten n zich kwak en niet lekker voelde. Ik ben meteen naar de teacher gegaan en ben met haar uit de klas gegaan om in het dorp wat eten voor haar te kopen. Zo is het toch helemaal onmogelijk om te leren…
Toen ik pleinwacht had gebeurde er bij de hogere special class (hier zitten kinderen met leerproblemen van rond de 15 jaar) iets heftigs. Er begonnen namelijk twee vrij forse jongens op elkaar in te slaan. Het was niet een gevecht van een beetje duwen enzo, maar echt elkaar in het gezicht slaan.  Er was niemand in de buurt dus moest ik ingrijpen. Op het juist moment sprong ik naar één van de jongens en trok hem tegen me aan. Gelukkig hield de ander ook op met slaan en kon ik wachten tot hun teacher kwam. Ik bleef de jongen stevig vasthouden en toen de teacher kwam en ik het verhaal vertelde reageerde ze heel luchtig: “O, ja, die twee vechten altijd. En dat was het! In Nederland zou je voor zo een actie geschorst worden! Ik merk echt dat alles hier anders gaat en dat dat soms behoorlijk wennen is.

Ik zal twee weken geen stukje meer kunnen schrijven door de vakantie. Ik hoop dat jullie me daarna weer zullen volgen bij al mijn belevenissen!

God Bless Yall!! XXX

Al drie weken in J-Bay

9 oktober, 2006

Dit weekend was het super lekker weer, en zijn we naar het strand geweest. Super gezellig hebben we met alle V4All mensen gevolleybald op het strand. Ik heb deze week weer van alles beleeft. Hier is alles in een notendopje wat ik heb gedaan.
Vorige week zondag was ik met Anja, Annemieke en Inge uitgenodigd om bij Murray te lunchen na de kerkdienst. Super gezellig was dit! Het is zo’n bijzondere vrouw! Zij gaat altijd de sloppenwijken in om met mensen te praten die hulp nodig hebben op wat voor manier dan ook. Ook heeft ze in Nederland veel gesproken in verschillende gemeenten.
Maandag heeft het super hard en lang geregend, waardoor de sloppenwijken blank stonden. Geen kind kwam naar school. Ik heb daarom geholpen in het hulpcentrum met schuren en verven.

 

Dinsdag was er iets minder regen. Er waren maar een paar kids op de Rainbowschool. Bradley een nieuw kind was vandaag voor het eerst. Hij kon niet meekomen op school dus ging hij helemaal niet meer naar school. Nu zit hij bij ons en doe ik oefeningen met hem zodat hij hopelijk binnenkort gesponsord kan worden en naar de gewone school toe kan in de Special Class. Op deze manier zou hij kans hebben op een hoopvolle toekomst. Ook Jannie was vandaag op school. Ik heb Jannie vandaag geleerd zijn naam te schrijven. Dit vond hij heel erg leuk en wou maar door blijven schrijven. Ik geloof dat hij zijn naam wel 50 keer heeft geschreven. Ik hoop echt dat jullie willen bidden voor Jannie. Doordat hij lijm snuift zijn zijn hersenen niet goed meer en zit hij op de Rainbowschool. Wat zonde!!!!! En zwerft hij dagelijks op straat met andere grote jongens. Wie weet waar ze mee bezig zijn…. Die jongens gebruiken hem om dingen te doen. Zoals stelen, enz. We bidden elke dag voor hem dat hij naar school komt, want bij ons is hij veilig en hebben we hem wat te bieden. De straat heeft toch niks te bieden…
Vandaag kwamen de verzorgers van Israel langs om door te geven dat hij al 1,5 week niet was thuisgekomen. Hij was aan het rondzwerven op de straten met andere straatkinderen.

 
Omdat het op de Rainbowschool nu een grote zooi is had ik het idee om een groot bord te maken in de klas. Hierop moeten alle symbolen komen van het dagschema. Ook wil ik de namen van de kinderen erop hebben zodat ik een beloningssysteem kan opzetten. Ik hoop dat er zo meer regelmaat,orde en structuur in de klas komt. Ik heb het aan teacher Lizzie voorgesteld en die wie het graag proberen.

Ook hebben we het idee om een groentetuin aan te leggen bij de school, zodat we de kinderen kunnen leren hoe ze dit kunnen verbouwen. Vervolgens willen we ze ook leren hoe ze de groenten dan weer kunnen bereiden in de keuken.

Israel is later deze week opeens weer op school verschenen. Hij zag er heel slecht uit en trilde op zijn benen. Ik ben naar hem toe gegaan en heb mijn arm om hem heen gelegd, maar op dat moment begon hij nog harder te trillen en keek bang naar beneden. Ik vroeg of ik hem ergens mee kon helpen maar hij schudde nee. Wie weet wat hij al die nachten op straat heeft meegemaakt….

 

Als Teacher Lizzie opeens weg moet sta ik alleen met Inge voor deze jongeren en luisteren ze voor geen meter. WAT ZWAAR! Er is gewoon geen vat op te krijgen! Ze hebben totaal geen respect voor ons aangezien respect hier afgedwongen wordt door geweld te gebruiken. Aangezien wij de kids niet van plan zijn te slaan … geen respect .. Wat moeilijk! We proberen al onze didactische trucjes toe te passen maar niets werkt. Deze kinderen hebben niet alleen een verstandelijke handicap en leerproblemen…. Ze zwerven ook nog eens over straat, wonen bij familieleden, omdat ouders zijn overleden of omdat ouders alcohol problemen hebben. Ze worden door hun familie niet geaccepteerd door hun “handicap”en worden dom genoemd door iedereen om hen heen. Veel kinderen hebben dan ook nog eens te maken met zowel geestelijk, lichamelijk als seksueel misbuik. Hoe moeten we deze verknipte kinderen de zorg geven die ze nodig hebben…. Ik moet me er maar bij neerleggen dat ik dat niet kan, maar dat ik samen met God en zijn onvoorwaardelijke liefde voor deze kinderen wel een heel eind kan komen…